Hiç nedendir bilmezem bu gönlümün sevdâsını
Artırır gün geldiğince başımın gavgâsını

Vâlih ü hayrân oluban kendözümden bî-haber
Şimdiyi bilmez bu ‘aklım ne bile ferdâsını

Her kişi görse sanır içim dışım hep ten durur
Korkaram aklım yoğ iken sır aça perdesini

Sırrımı sır eyledim bu vakta dek fâş olmadı
Ba’dezân Allah bilir hâli nite olasını

Kendimi ısmarladım her ne iderse Dost bilir
Gönlümü jeng eyleye dilerse yuya pâsını

Bu ‘acebdir dünyâ kavmi nîk-nâmın kanı dir
Bilemezler taşa çaldum nâmûsum şîşesini

Şemsiyâ cânı cihânı nidesin şimden girü
Hırka idin şâl idin dervîşlerin pâlâsını