Hudâ her şeyi halk idüb komış yirlü yirince
İderler cümlesi ana ‘ibâdet rütbesince
****
‘Abes bir nesne yokdur kim ola bî-fâ’ide hâşâ
Büyük küçük duruşur hıdmetine cüssesince
****
Hemân bir sen misin kulluk iden ey ibn-i Adem
Hudâya cümle mevcûdât ider tesbîh dilince
****
Beher nev’in cihanda var-durur bir hıdmeti kim
Anı bir nev’-i âhâr göremez teklîf olunca
****
Dahi bunlarda vardur çok menafi’ çok mesâlih
Sana ma’lûm olısar sıdk-ıla idrâk idince
****
Deve at har dahi sâ’irleri yük götürürler
Koyun keçi inek süd viriserler sağılınca
****
Tolaşub tağ u bâğı bal arusı emr-i Hakla
Alur dürlü çiçekden balı sen yirsin toyunca
****
Köpek avlar dahi bekler tolanur gice gündüz
Kedi fâre tutar dahi mazarratı bulunca
****
Dahi fâre yılanı yir bulub vakt-i şitâda
Yılan da fâreyi tutub yudısar yaz olınca
****
Yılanın yarası olursa vay ana ki zîrâ
Biriküb ‘akıbet ihlâk ider anı karınca
****
Nazar kıl Hak Te’âlânın kemâl-i kudretine
Ki filden intikâm alır o asgar bili ince
****
Dahi çok nefi koymaz devşirir yirden hubûbı
Kapub etmek ufacıklarını alur görünce
****
Eğer kim olmasa fâre yılan dünyâyı zabt eyler
Ve fâre zabt ider dünyâyı yılan olmayınca
****
Tonızlan böceğinde var menâfi’ dürlü dürlü
Biri bu kim tutub yir ‘akrebi tâ dükenince
****
Kıyâs it bunlara var on sekiz bin dürlü halkı
Nefi’siz nesne yok filden karıncaya varınca
****
Bi-küllî ferd-i mahlûkât melek hem cin cemâdât
Çalışub hıdmet iderler kamu hâllü hâlince
****
Hevâda dahi yirde suda taş ağacda Mevlâ
Yaratmış dürlü hayvânât semâvâta varınca
****
Nola şu şöyle olsaydı diyecek yir komamış
Bilürsin anı Kuddûsî tefekkür eyleyince

Ahmed Kuddusi