Hudâvendâ bu dolabı kuran sensin
Bu yedi gökleri hem kaldıran sensin

Zemîni döşeyüp dağları nasb iden
Bu hayvânâta cism ü cân viren sensin

Bu insân nev’ini hâkden idensin halk
Bu eşcâr u nebâtı bitiren sensin

Bu mülkün mûcidi hem mâlikisin hep
Sana eşyâyı tesbîh itdiren sensin

Bu cinn ü insi kulluk içün iden vâr
Hemîn tanrılığını bildiren sensin

Kimini rahmetinle koyup uçmağa
Kimin ‘azlinle oda yandıran sensin

Bu ‘âlem halkını ihyâ idüben hem
Kamusunu sonunda öldüren sensin

Kamu mevtâyı sûr ile dirildüp hem
Yine anları mahşerde diren sensin

İdüp rü’yet umûruna bu kulların
Kimi mahzûn kimini güldüren sensin

İki ev eyleyüp anlar içün bünyâd
İkisin anlar ile dolduran sensin

Mukaddessin münezzehsin zulümden çün
Neye lâyık ise kul irgüren sensin

Seni tevhîd ider dâim bu Kuddûsî
Anı ‘aşk lüccesine daldıran sensin