Kimseye hîç bâkî kalmaz bu fenâ
Lutfu kahr u genci pür-renc ü ‘anâ

Şâdîsi gamdır kamu tiryâkı sem
Bu serâbı su sanan kaçan kana

Zihî gâfil baş ki ayakdan düşüp
Kimse irişmediğine el suna

Başına bir demde bin arı üşer
Her ki dünyâ balına barmak bana

Merd-i ‘âkil ağusun sezüp kaçar
Bu ılanın nakşına tıfl aldana

Cümle halka düşmen ü bîgânedir
Kimseye olmadı yâr u âşinâ

Kanı yâr u yoldaş u konşuların
Kanı kavm u kardaş u ata ana

Bâ-cefâdır key sakın çarh u felek
Bî-vefâdır ger inanmazsan sına

Pîr değil şol kim bu lehv ü la’b ile
Gencecikler gibi dün gün avuna

Pîr ana dirler kim ol biri sever
‘Aşk ile iki cihândan usana

Muttakî şol kimseye dirler kim ol
Tanrı’dan korka Nebî’den utana

Pehlevân oldur bu meydân içre kim
Nefsini basup kul ide ‘aklına

Oda yanmakdan kaçan yil komaya
Toprak olup tevbe suyunda yuna

İrte sâim gice kâimdir müdâm
Her ki gaflet uykusundan uyana

Gözü bakar illâ ‘ibret alımaz
Şunların kim gönlü gözgüsü dona

Kim bizi kadh ider ise biz ana
İderiz her dem-be-dem medh ü senâ

Bu Kemâl Ümmî suçun sen eyle ‘afv
Cümle îmân ehliyle yâ Rabbenâ

Sen bekâsın sen bekâsın sen bekâ
Biz fenâyız biz fenâyız biz fenâ