Ömrümüzün dört mevsimi
Geçip gider, geçip gider
Bir gün olur gönül kuşu
Uçup gider, uçup gider
Cümle varlık kervan kervan
Şu âlemi eder seyrân
Bu dünyada nice devrân
Geçip gider, geçip gider
Biri okur, yüzü dinler
Biçilirken ak kefenler
Ve toprağa nâzik tenler
Göçüp gider, göçüp gider
Mezardır köşk de saray da
Zengin, fakir bir arada
Ecel şerbetin dünyada
İçip gider, içip gider