Bir sabah doğdu tarihin en ağır günü, ufukta kara duman, denizde düşman sürüsü.
Ama Anadolu’nun iman dolu göğsü vardı, Çanakkale’de yazıldı bir milletin destanı.
Toprağa düşen her damla kan, bayrağın rengini daha da koyulaştırdı.
Bir millet diz çökmeyi reddetti o gün, ölüm bile iman karşısında sustu.
Kimi on beşinde bir delikanlıydı, kimi yavrusunu ardında bırakmış bir baba.
Ama hepsinin kalbinde tek bir dua vardı: “Vatan sağ olsun, gerisi Allah’a emanet.”
Siperlerde açlık vardı, yokluk vardı, ama yüreklerde korkudan eser yoktu.
Çünkü onlar biliyordu: Bu toprak düşerse ezan susacaktı.
Bir mermi, bir süngü, bir avuç toprak; ama iman dağlardan daha büyüktü.
Çanakkale’de bir millet ayağa kalktı ve dünyaya bir gerçeği haykırdı.
Denizler kabardı, gökler karardı, düşman orduları kapıya dayandı.
Fakat Mehmetçik’in secde eden alnı, her top sesinden daha güçlüydü.
Şehitler toprağa düşmedi o gün, toprak onların omuzuna yükseldi.
Çanakkale bir savaş değildi sadece, bir milletin yeniden dirilişiydi.
Bugün rüzgâr esse Gelibolu’da, sanki bir dua yükselir göğe doğru.
Her karış toprak fısıldar bize: “Bu vatan kolay kazanılmadı.”
Ey bu topraklarda yaşayan bizler, unutma o sessiz kahramanları.
Çünkü Çanakkale hâlâ anlatır: “İman varsa, zafer yakındır.”