Râz-ı derûnu bilmez ana mahremem diyen
Ol bir kemândır çekemez Rüstem’em diyen

Îmân itme aslı yok ey küştegân-ı ‘aşk
Yârin dehânı olsa da ‘Îsâ-demem diyen

Mânend-i gonce hûn-i ciğerdir açılsa ger
Bu dâr-ı mihnet içre sana hurremem diyen

Râz-ı Hudâ’ya mahrem olan oldu hep hâmûş
Nâ-mahrem oldu mahrem u nâ-mahremem diyen

Kande melâik itmedi nefsin sana sücûd
Var anla âdemiyyetin ey âdemem diyen

Mânend-i gerd pâ-be-ser-i halk-ı dehr olur
Deşt-i fenâda hâk-i reh-i makdemem diyen

Dil-beste kaldı geçmedi bir köhne tâcdan
Gördün cihânda Şems nice Edhem’em diyen