Sakalım ak siyah yüzüm elim boş çok günâhım
Ne yüz ile varayım kapuna ey pâdişâhım

‘Aceb noldu bana bilmem ki hîç kalmadı sabrım
Gice gündüz hemân artup gider efgân u âhım

Cevârihle ‘ibâdet idemez oldum sana ben
Açılmadı henüz mesdûd nice gidem çü râhım

Bulunmaz oldu mürşid inzivâ itdi velîler
Cihân anlar ile memlû-durur yok iştibâhım

İderler bu zemânda gizli irşâd sâlikânı
Dimez kâmil olan şimdi ki ben ehl-i nigâhım

Zuhûr itse eğer bir er üşer başına çok nâs
Kamusu dir ki artsın şu cihanda mâl ü câhım

Kapuna geldi Kuddûsî gedâ ağlar deyüben
Kerîmâ yok senin kapundan özge bir penâhım