Yâ Rab bizi bu gaflet içinden sen uyandır
Hem şunları kim bizcileyin nefse uyandır

Hâcetlerimizi keremin birle revâ kıl
Ne diyesimiz çünki sana belli beyândır

Fâş itme bizim ‘aybımızı ey yüce Settâr
Ger halka nihân ise sana cümle ‘ayândır

Şol ‘âşık u sâdıklarının hakkı içün kim
‘Aşkında kamu memleket ü câhı koyandır

Dahi şu bahâdırların içün ki riyâsuz
Yolunda senin mâl u baş u câna kıyandur

Sermâyeleri kim bize virdin telef itdik
Hiç assı görünmez işimiz külli ziyândır

Assı şular itdi ki bu bâzârın içinde
İhlâs ile her varlığını yoğa sayandır

Çün belimizi bükdü ağır yükleri nefsin
Tut elimizi lutfun ile bizi dayandır

Şol kâni’ ü sâbirler içün kim niçe günler
Bir pâre kuru etmek ile karnı doyandır

Rahmetlerinin bahri çü mevc ura kıla cûş
Bir katresi yüz bin yüzü karayı yuyandır

Ne gam bitimiz dolduysa yazuk yazısından
Çün tevbe ile fazlın anı girü yuyandır

Hilm içre bizi pâk it ü zevkin suyuyla yu
Şevkin yelini esdürüp ‘aşk oduna yandır

Ayırma Kemâl Ümmî’yi ey Bir dü cihânda
Şol gerçek erenden ki o her sırrı duyandır

Kaçan kalısar gafletin uykusu içinde
Her kime ki sen eydür isen yatma uyan dur