Kerbela’da kaldım koca âlemde söylenecek sözüm bitti dilimde
Yeşeren güllerim soldu elimde feryadıma kulak veren kalmadı
Yüreğim Kerbela, her gün Aşura Yusuf’ça düşmüşüm gamdan çukura
İnsanlar susuyor, titrer Arş-ı Âlâ feryadıma kulak veren kalmadı
Kimi Mehdi bekler, kimi de İsa sürgünlerde hala asayla Musa
Yetim kaldık sensiz Muhammed Mustafa feryadıma kulak veren kalmadı
Veren kalmadı veren kalmadı feryadıma kulak veren kalmadı
Veren kalmadı veren kalmadı feryadıma kulak veren kalmadı
****
Yüreğimi yakar Nemrut ateşi enkazlar içinde Gazze bebeği
Ümmetin elinde kanlı gömleği feryadıma kulak veren kalmadı
Kurumuş vicdanlar, çalan vahşet çanı Müminler kardeştir diyenler hanı?
Kınamaktan öte geçmez imanı feryadıma kulak veren kalmadı
Gaflet uykusunu sarmış dört yanı halimize güler ağlama duvarı
Esaret altında ümmetin vatanı feryadıma kulak veren kalmadı
Kimi Mehdi bekler, kimi de İsa sürgünlerde hala asayla Musa
Yetim kaldık sensiz Muhammed Mustafa feryadıma kulak veren kalmadı