Yaktı aşkın nârı cismim demâdem ağlar bana Kalmışım vâdi-i çöllerde tenhâ garip
Kimse bilmez hâlimi, bilen olsa ağlar bana Ah-u feryâdım çıkarsa âsumâna şöyle bil
Hûri, gılmân-u melekler âsumân ağlar bana Bir kerre âh etsem yakar cihânı âteşim
Belki ot bitmez kûh ile sahralar ağlar bana Ol gün olur varırız ol padişah divânına
Kimse bilmez hâlimi, bilen olsa ağlar bana Fehmi’yâ vardır elinde arzuhâl sultanına
Tâ ezel yazmış kalem “Levlâke levlâk” şânına