Ey bülbül-i hoş-nevâ, hamûş ol
Ve’y kalb-i hazîn, zehr-nûş ol
Üstâd-ı hüner Zekâi gitti
Ey bang-i adem, sürûd gûş ol
”Avnî” dil-i zâre tesliyet yok
Ey eşk-i dü-dîde, pür-hurûş ol
Ey güzel sesli bülbül, sus artık!
Ey mahzun gönül, zehir içici ol artık!
Mahâretli üstad Zekâi göçtü…
Ey yokluğa dâvet eden ses, nağmeye kulak ver artık!
AVNÎ inleyen gönüle bir tesellî yok,
Ey iki gözden akan yaş, durma coş artık!