Şâh iken lâhutta ey aşk sernigûn ettin beni
Serfirâz âzâd iken dâim zebûn ettin beni
Hep melekler râm idi mahkûm-i fermânım benim
Mübtelâ-yı âh ü feryâd ü cünûn ettin beni
Ne füsûn etmiş bana bak o sipihr-i nilgûn
Vuslat-ı cânâna ancak aşkı etmiş reh-nümûn
Aşk elinden ben bugün oldum zeîl ü hâksâr
Olmada kalbimde gün günden bu aşk her dem füzûn
Olamam bir zevka mağlûb, aşk beni etti şikâr
Lütfunu her istedikçe cevrin etti âşikâr
Kanlı, şanlı, canlı aşkın cevr imiş lütfu hemân
İsterim lütfu cemâlin dem-be-dem leyl ü nehâr
Râh-ı aşkın can imiş sermâyesi bî-iştibâh
Nefsini kurbân eden cân oldu asl-ı kıble-gâh
Mushâf-i ruhsâr-i yârin hıfzını etsin nasîb
Her dü âlem Ken’ân’a tevfîk u te’yîd-i İlâh