Dermân arardım derdime, derdim bana dermân imiş,
Bürhân sorardım aslıma, aslım bana bürhân imiş.
Sağ u solum gözler idim, dost yüzünü görsem deyü,
Ben taşrada arar idim ol cân içinde cân imiş.

Savm u sâlât u hac ile sanma biter zâhid işin,
İnsân‐ı Kâmil olmaya lâzım olan irfân imiş.
İşit Niyâzî’nin sözün, bir nesne örtmez Hakk yüzün,
Hakk’dan ayân bir nesne yok, gözsüzlere pinhân imiş.