İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya; bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak; benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Ne ağır imtihandır, başındaki, Sakarya! Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya?
****
Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu; hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?
Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna; giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna?
Vicdan azabına eş, kayna kayna Sakarya, Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!
****
Rabbim isterse, sular büklüm büklüm burulur, sırtına Sakarya’nın, Türk tarihi vurulur.
Eyvah, eyvah, Sakarya’m, sana mı düştü bu yük bu dâva hor, bu dâva öksüz, bu dâva büyük!
Sakarya, saf çocuğu, masum Anadolu’nun, divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun!
Sen ve ben, gözyaşıyla ıslanmış hamurdanız; rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız!
****
Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader; aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider!
Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz; sen kıvrıl, ben gideyim, son Peygamber Kılavuz!
Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya; yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya!