Gel ey bahr‐ı hakâyıkda taleb kılmayan asdâfı
Gel gevherlerinden hem haberdâr olmayan gönül

Gel ey ‘âşk oduna pervâne gibi cânın atmayan
Gece gündüz işi bülbül gibi zâr olmayan gönül

Tükendi ömrün ey gönül hebâ yerlerde gafletde
Gel ey ömrü tamâm olunca bîdâr olmayan gönül

Sudan bir ibret almadın niçin dâim akıp çağlar
Gel ey vahdet denizini talebkâr olmayan gönül

Erişdi menzile cümle yol ehli sen dönüp kaldın
Seni n’idem bu yollarda bana yâr olmayan gönül

Kamunun derdine çâre sen imişsin bu ‘âlemde
Niyâzî derdimendin derdine çâre olmayan gönül