Ey bu gönlüm şehrini bin kahır ile vîrân eden
Bî‐dühân odlar yakıp bu sînemi külhân eden

Ehli âlem derdinin mislin görür rahat bulur
Cins i misli olmayan derde beni dükkân eden

Bir bahirdir sâhili yok mevci olmaz münkesir
Leylinin fecrin getirmez gökteki devrân eden

Akl‐ı fikrim zevrâkı yollarda kaldı serni gün
Belki cümle aklı fikri bende sergerdân eden

Kimine meydân eden bu âlemin her köşesi
Mısrî’ye her köşeyi uçdan uca zindân eden