Bismillahirrahmanirrahim.
Hz.Ali Radıyallahu Anh Kerremellahu Veche rivayetine göre=
“Resulullah (s.a.v.) Meclisindekilere karşı daima güleçti, güler yüzlüydü. Onun esirgemesi, bağışlaması çoktu. Asla katı kalpli, acı dilli, hoşa gitmeyecek huylu değildi. Kimse ile çekişmez, bağırıp çağırmazdı. Kötü söz söylemezdi. Kimseyi ayıplamazdı. Ve cimri değildi. Aksine eli çok açıktı. Hoşlanmadığı şeye göz yumardı. Umanı umutsuzluğa düşürmezdi. Hoşlanmadığı bir şey hakkında susardı. Kendisini üç şeyden alıkoymuştu: Kimseyle çekişmezdi, çok konuşmazdı, faydasız, boş şeylerle uğraşmazdı. Halkı üç şeyde kendi haline bırakırdı: Hiçbir kimseyi ne yüzüne karşı, ne de arkasından kınamaz, ayıplamazdı. Hiç kimsenin ayıp ve kusurunu araştırmazdı. Konuşurken meclisinde bulunanlar başlarına kuş konmuş gibi sessiz ve hareketsiz dururlardı. Sözünü bitirir susunca, söyleyeceklerini söylerler, fakat O’nun yanında asla tartışmaz ve çekişmezlerdi. Birisi konuşurken öbürleri susarlar, konuşmasını bitirinceye kadar O’nu beklerlerdi. Resulullahın (s.a.v) yanında en sonrakinin sözüyle en öncekinin sözü farksızdı. Yani O’nun huzurunda en sonra konuşan da, ilk önce konuşan gibi dikkatle dinlenirdi. Meclisinde bulunanlar bir şeye gülerlerse O’da onlara uyarak güler, bir şeye hayret ederlerse O’da onlara uyarak hayret ederdi. Huzuruna gelen gariplerin, yabancıların sözlerindeki ve sorunlarındaki katılık, kabalık ve kırıcılığa Ashab-ı da kendisi gibi hareket etsinler diye katlanırdı. Bir ihtiyaç sahibinin ihtiyacını talep ettiğini gördüğünüz zaman ihtiyacını ele geçirmesi için ona yardım ediniz!” derdi. Hazret-i İbni Mesud Peygamberimiz (s.a.v)’in Şu Duayı yaptıklarını Anlatıyor Allah’ım! Beni güzel yarattığın gibi, ahlakımı da güzelleştir!”