Şu benim divane gönlüm
Yine hubdan huba düştü
Mâh cemâlin şulesine
Çalkalanıp göle düştü

Kiminin meskeni külhan
Kimi derviş kimi sultan
Herkes yari ile mihmân
Ben yarimden cüdâ düştüm

İntizarım hak kelâma
Kâmilden gelen selama
Rüzgar esti şu aleme
Bize bâd-ı sabâ düştü

Birgün felek cana kıyar
Bizi kaptan kaba koyar
Eller atlas libas giyer
Şükür bize aba düştü

Kul Yusuf’um der bu demler
Gözümden akıttın nemler
Çekticeğim bu sitemler
Bana yardan reva düştü