Aşk, akıl için bir sırrı kadim,
Maşuk, aşık için bir ism-i azim.
Sekarat girdabındaki bir derviş gibi,
Aşık, maşukun adını tesbih eder de, eder…
Ama ne içinde erir, ne sonuna erer.
Halkın gözünde değersiz bir derbeder, akılsız bir meczuptur O.
Halbuki uçsuz bucaksız, dipsiz kenarsız, hadsiz hudutsuz bir alemde mahpustur, mahkumdur, mahcuptur O.
Hiç kimse bilmez, bilemez.
Aşk bir kemend-i esaret gibi görünür sana ama aslında O; maddeyi manaya, cesedi ruha, aklı kalbe, görüneni görünmeyene bağlayan bir miraç-ı hürriyettir.
Bir yanın zelil olsa da bir yanın azizdir.
Bir yandan yaksa da Aşk, bir yandan serindir.
Tıpkı bir afyon-u manevi gibi içine girmekle kalmaz, iliklerine siner, sonrası bir meftanın sekarat hissizliği sanki.
Hasılı kelam, Aşk ilahtan sana lütfedilmiş bir haldir.
Bunun üzerine söylenecek her söz ne idüğü belirsiz kıl-ü kaldir.