Mehtabımda neden böyle huzursuz gezinirsin?
Çiçekler gibi sessiz, koku gibi tedirgin.
Belki inci yıldızlarımı inceleyen bir sarraf,
Nurlu denizlerimde bir balıksın belki de.
Ya da dudaklarımdan kayıveren bir yıldız,
Yükseklerden süzülüp denizlerde kaybolmuş.
Yaşamak rüyasının aksi vurur aynama,
Artık varlık sazının telleri de susmuştur.
Bu girdabın gözleri bu denizin dibinde,
Ve telaşlı dalgalar sahilde uyumuştur.
Yeryüzündeki yaşam ne denli canlı,
Oysa şimdi sanki hiç yaşanmamışçasına susmuştur.
Şairin kalbi şu an öylesine huzursuz,
Yaptığım bu büyüden nasıl da kurtulmuştur.
Şairden Geceye
Senin mehtap tarlana inciler ekiyorum,
Tenhalarına sığınıp sessizce ağlayarak.
Yaşam telaşı içinde sıkıntıyla biriken
Gözyaşlarımı artık geceye salıyorum.
Yüreğime işleyen bu acı feryatları kimlere duyurayım?
Kimlere duyurayım beni yakıp kavuran bu coşkun ateşleri?
Bağrıma düşüp duran yıldırımlar ağlaşır,
Basiretli göz acep nerede uyuyup kaldı?
Aşk meclisi mezar başındaki mumlar gibi söndü.
Ey gece! Ne yazık ki gidecek yerim uzak.
Bu çağın rüzgarları insana fayda vermez,
Lakin o tehlikenin farkında bile değil.
Artık sulh ve sükun mesajını zapt etmekten usandım,
Onu senin ışık saçan yıldızlarına adadım.