“Affeder Mevlâ, siler Gaffar.» diye…
Suçta ısrâr etme hiç, «Af var.» diye…

Kibre mağrur, bencil, azgın kullara,
İsmi vardır Rabbimin Kahhar diye…

Hak mükemmel kulluk ister, eksiğe;
Bir telâfî vermiş, istiğfar diye…

Mağfiret; isyân için fırsat değil,
N’eylesem yetmez deyip yalvar, diye…

Her günah, kalbinde bir iflâs iken,
İşler, ahmak; «Nefse bunlar kâr!..» diye.

Bir münâfık anlatır, isyânını;
«Bir sinektir, üflesem kalkar.» diye.

Mü’minin gönlünde cürmün zerresi,
Titretir; «Omzumda yük, dağlar!» diye…

Neymiş ergenlik? Mükellefsin oğul,
Çift melek omzunda defterdar diye!..

Dün bugün derken olur günler yarın,
Kanma pis dünyâya sâdık yar diye…

Bir defâdır ömrünün her mevsimi,
Yalvarırsın; «Yok mu bir tekrar?!» diye…

Haccım, umrem çok diyen gıybetçi kul,
Per perîşandır batık tüccar diye…

Haktır elbet hak şefâat meltemi,
Var mı bilgin lutfa kim mazhar diye?

Duy Nebî der: «Ey kızım, hep kulluk et!
Gevşemen hiç olmasın zinhar!» diye…

Ağla, Tâlî, lâkin artık ekleme,
Aybı örter Rabbimiz Settâr diye…