Ben gayrıya dil vermezem, yârimden ayrılmazam;
Yansın onun şem’ıne cismimi kayırmazam!
Yağmaladı gönlümü yağmacı aşk çün benim,
Divâne oldum bugün, halk içine girmezem!
Aşk bahçesi gülünü azmeyledim dermeğe,
Bağ-ı fenâ goncasın şimden gerü dermezem!
Bir derde düştüm ki ol cânıma verir safâ,
Lokman’ı görsem onun dermanını sormazam!
Dost yüzünü görmeğe divâne dil muntazır,
Görsem onun yüzünü hiç gözümü ayırmazam!
Levmetmeniz gönlümün böyle hevâlandığın,
Bâlâya saldım onu alçağa indirmezem!
Vâiz bana nush eder aşk câmını kır diye,
Kuddûsî derler bana, ol câmı ben kırmazam!