Bir mağma kaynar kaynar içimde,
Etraf da âteş korkunç biçimde…

Nefsim, içerden… Şeytan dışardan…
Bir çift cehennem yoz duygulardan…

Hiçbir çıkış yok! Tek çârem Allah!
Rehber Halil’dir: «Gul: Hasbiyallah!»

Yık, kalmasın hiç, kalbimde bir put!
Yansın yakılsın, nârıyla Nemrut!

Sînemde artık dinsin bu hummâ,
«Yâ nâru kûnî berden, selâmâ!»

Gülzâra dönsün, gönlün otâğı;
Bir tek o yansın: Aşkın çerâğı!..