Gelmek elde değil, gitmek de öyle,

Bu neyin kibridir, ey câhil insan!
Nerden gelip, nere gidersin söyle?
Bu neyin kibridir, ey câhil insan!

Bir hiç idin, muhabbetle vâr etti,

Rûhundan üfleyip, aşkı öğretti!
Koca kâinatta seni yâr etti,
Bu neyin kibirdir, ey câhil insan!

Lutf u keremiyle ihsân eyledi,

Mahlûkat içinde, insan eyledi!

Geçici mekânda, mihman eyledi,
Bu neyin kibridir, ey câhil insan!

Bir şeyin yoktu; mal, mülk, evlât verdi,
“Ben kazandım!» deme, emânet verdi!
Firâset, basîret, hilâfet verdi,
Bu neyin kibridir, ey câhil insan!

Seni bekler iken; âhiret, ölüm,
Nasıl yapıyorsun, bu kadar zulüm?!.

Hiç mi düşünmezsin ne olur hâlim?
Bu neyin kibridir, ey câhil insan!..