Ederiz onca şikâyet,
Duyarız mâziye hasret,
Sorarız onca sualler:
Nerde ecdattaki hâller?
Nerde yoksullara hizmet?
Nerde ak saçlıya hürmet?
Hani göz hakkına saygı?
Komşular var diye kaygı?
Nerde izzetli yürekler?
Nerde şefkatli bilekler?
Hani iffet, o asâlet?
Bu ne uryân-ı sefâlet!..
Nerde ceddimdeki takvâ?
O Kızılelma, o dâvâ?
O kanâat, o tevâzu,
Hani, hep cennete arzu?
Nerde rüzgârca cömertlik?
Nerde heybet dolu mertlik?
Nerde mâzî, hani nerde?
Duruyor, durduğu yerde!..
Ama sen nerde ararsın?
Kime sen çâre sorarsın.
Batı’dan, Avrupa’dan dön,
Sana tâ Arş-ı Azîm yön…
Arayıp durma kuburda:
Çâreler Sûre-i Nur’da!
Bir cevap vermede Allah:
«Fî büyûtin ezinallah…»
Hâneler var sabah-akşam,
Yaşanır sâdece İslâm…
Diller Allâh’ı zikirde,
Hakk’a kulluk ve şükürde…
Ne ticâret ne de dünyâ,
Tutamaz onları aslā!
Yağsa binlerce telâşlar,
Secdeden kalmaz o başlar!
Korkutur sanma fakirlik,
İnfak onlardaki kimlik…
Korkuyorlar ama kimden?
Yüce Mevlâ-yı Hakîm’den.
Her şeyin ölçüsü ukbâ,
Tarladır sâdece dünyâ!..
Böyle bir topluma Rezzâk;
Bereket yağdırır ancak,
Hem cihan hem de cinanda,
Dün bugün hem de yarında…
Arıyorsak budur izzet:
Çâre Kur’ân ile Sünnet!