Ey gönül var kim bu dertten sen haberdar olmadın
Anın içündür bu yolda sen ciğerdar olmadın
Ben dilerdim dost zülfün boynuma kılam kement
Sen perîşanlık idüp ol dâra berdar olmadın
Ben ki ol şâhım cemâli sem’ine pervâneyem
Var gönül var kim düşüp ol şem’e yanar olmadın
Var gönül var sen benimle Hak’ka karşu yanmadın
Çok cefâlar eyledin bana vefâdâr olmadın
“Eşrefoğlu Rûmî’ye yoldaş oluben ey gönül
Geçüben assı ziyandan dosta gider olmadın.