Ey şâh-i zemân birgün olur tahtdan uçarsın
Giryân olarak akıbeti kabre göçersin

Bu fânî cihân bây u gedâ şâhı da uryân
Eyler de kara yerlere elbette geçersin

Bu mâl ü menâl evlâd ıyâl fâide vermez
Hisâb günü öz yavrularından da kaçarsın

İncû ile elmasa zer ü sîme dayanma

Hasret ile sen bâb-ı nedâmeti açarsın

Zekât nâmını vermedin ey münkir-i menhûs
Zannetme ki cennetdeki kevserden içersin

Fakîrlere karşu yediğin dürlü taʻâmı

Yarın sana Hakk’ın bu suâlinde nâ-çârsın

Her kim ki bugün nefsine bir merhamet etmez
LUTFÎ gibi bin dürlü nice derde dûçârsın