Ey tâlib-i Hak, ister isen olmağı vâsıl,
Tut pendimi gel sıdk ile hiç olma mücâdil!
Nahak yere incitme Hüdâ halkını aslâ,
Hem illeri yahşî, özünü dûn yaman bil!
Ucb ile kibirden hazer et çünki Azazil,
Kibr etmek ile oldu kamu dirliği zâil!
Toprak idi aslın yine toprak olacaksın,
Bir nutfeden etti seni Hak ârif ü kamil!
Fahr eylediğin zindeliği şöyle bil ki,

Tutulsa nefes hep bozulur şekl ü şemail!
İlm ü amel ve fadl ü kerâmâta güvenme,
Mevlâ kimi sevdiyse odur bende-i fâzıl!
Kullukda halavet bulanın eksilir ecri,

Çün almış olur hazzını dünyada o gâfil!
Aç gözlerini Kuddûsî, der başına aklını,
Mir’ât-ı gönülde olan evsâhı hemân sil!