Gelir dünyada gerçi ârif-i Yezdân’a keder,
Ve lâkin kuvvetü-i irfan ile komayıp atar!

olduğu için, onu gören aklı başında ve uyanık sanır!

Şehide yarasının acısı vermez elem hiç,
Ki zan eyler ısırmıştır pire kendisin ey yâr!

Halilullahı attı da Nemrûd zu’m edûben,
Ki yakıp mahveder onu heman attığı dem nâr!

Girer ise de bu ümmet cahimde yakmaz ateş,
Gelir arkasına görmez odu uykuya dalar!

Çıkar iken cehennemden teni terler akar su,
Buyurmuş bunu Peygamber, hadistir etme inkâr !

Azâbı ümmetin dünyada çektiğidir ancak;
Azâb yok âhiretde onlara etmez od âzâr!

Eder Kuddûsiyâ dostlarına fadlıyla Mevlâ,
Dikenli çölü bağ bahçe ve dahi nârı gülzâr!..