Süleyman Şahintürk-Geylani

Yedi iklimde sürülür,
İşit erkân-ı Geylânî.
Kamu büldânda kurulur,
Hemin meydân-ı Geylânî.

Ulaşır edene feryâd,
Eder muztarlara imdad,
Olur ona uyanlar şâd;
Seri’ dermân-ı Geylânî.

Tarîkına giren onun,
Düşer aşkına Mevlânın,
Olanı kul o Sultanın;
Sever Yezdânı Geylânî.

Eder irşad müridin ol,
Olalım biz o Şâha kul,
Hüdâ indinde çün makbul;
Ki dervişân-ı Geylânî.

Düşenin destini tutar,
Yakın ırak demez yeter,
Tarîkına girib ol er;
Yücedir şân-ı Geylânî.

Müridine cefâ eden,
Kefen hazırlasın erken,
İnan bu sözlerime sen;
Açık bürhân-ı Geylânî.

Çağır sen onu sıdk ile,
Yetişir ol silah ile,
Murâdın ne ise dile;
Ki bol ihsân-ı Geylânî.

Ki tablı çalınır her an,
Yer ü göktedir ol Sultan,
İşit bu sırrı et iz’an;
Ki ol cânân-ı Geylânî.

Müridîm tablı vur sen der,

Kasidesinde hem ol pir,
Seni tablım uyandırır;
Budur fermân-ı Geylânî.

Müridîm korkma der aslâ,
Nasîrimdir benim Mevlâ,
Size düşman olan zirâ;
Olur düşmân-ı Geylânî.

Demiş hem Hakka et ikbal,
Tağanni ile çağır çal,
Tarab et bahr-i aşka dal;
Kerim Hannân-ı Geylânî.

Onun devrişi Kuddûsî,
Olalı arttı sevdâsı,
Deyip teşvik eder nâsı;
Olun yârân-ı Geylânî.