Gözün aç uykudan uyan,
Gönül sana demem mi?
Kalır yoldan çok uyuyan,
Gönül sana demem mi?

Kesel deryasına daldın,
Ki nevmin tadını aldın,
Erenlerden geri kaldın;
Gönül sana demem mi?

Aman gönül dedim sana,
Gel gidelim Hakdan yana,
Edelim bendelik ona;
Gönül sana demem mi?

Dedim gel edelim gayret,
Ki elde var iken fırsat,
Tutup durmaz seni sıhhat;
Gönül sana demem mi?

Bu dünyaya gelen ölür,
Ölüm acısını bulur,
Senin de başına gelir;
Gönül sana demem mi?

Ben ettikde sana pendi,
Bana sen eyledin fendi,
Çözülür cismin bendi;
Gönül sana demem mi?

Olur bir gün beden üryân,
Kabir içinde bir divan,
Ederler malını tâbân;
Gönül sana demem mi?

Atan anan edemez yâd,
Kavim kardaş ayâl evlâd,
Edemez kimse hiç imdad;
Gönül sana demem mi?

Beni sen çokca incittin,
Rızasız yollara gittin,
Sivâ-yı Hakka meyl ettin;
Gönül sana demem mi?

Ne sen kadrini bilirsin,
Ne benden öğüt alırsın,
Yarın sözüme gelirsin;
Gönül sana demem mi?

Giden günler geri gelmez,
Bu demler hep geçer kalmaz,

Çalışmayan murad almaz;
Gönül sana demem mi?

Gönül Kuddûsî’ye yâr ol,
Ki Mevlâya olayım kul,
Kişi sa’y ile alır yol;
Gönül sana demem mi?