Habiba sen Hüda’nın nûr-u zâtıyla münevversin
Kamu âlemlere rahmet Şefi’-i rüz-u mahşersin!
Sen olmasan yaratmazdım dedi eflâki Yezdân,
Vücûd-u kâinatın bâisi Şah-ı serversin!
Ki kendi nûr-u pâkinden seni halk eyledi bizzat,
Yere düşmez idi sâyen küdûretten mutahharsın!
Halâyık iktibâs etti senin nûrundan envârı,
Kamuya vâsıta oldun bikülli halka rehbersin!
Dahi rûh-u şerifin yaratıldı cümleden akdem,
Nebiler hâtemisin çünki dünyada muahharsın!
Sana ikrâm için Hak ümmetini eyledi tehir,
Onun dostları içinde ki sen muhtâr-ı behtersin!
Turâb içinde çok meksetmesinler için etti ol,
Beher halde muazzezsin müşerrefsin muzaffersin!
Cemi Enbiya ümmetleri mahşerde kırk saftır,
Senin seksen dûrur ümmet yönünden dahi eksersin!
Ne mümkün söylemek na’t-i şerifini kemâl üzre,
Hüda dost ittihaz etmiş Halilullah-ı Ekbersin!
Bilirler illet-i ğâibe olduğunu halk cümle,
Bu Kuddûsî dahi böyle bilir çün günden azharsın!