Hüda her şeyi halk edib komuş yerli yerince!
Ederler cümlesi ona ibadet rutbesince!
Abes bir nesne yoktur ola bî faide hâşâ
Büyük küçük duruşur hizmetine cüssesince!
Hemân bir sen misin kulluk eden ey ibn-i Adem,
Hüda’ya cümle mevcûdât eder tesbih dilince!
Beher nev’in cihanda var durur bir hizmeti kim,
Onu bir nev’-i âhar göremez teklif olunca!
Dahi bunlarda vardır çok menafi dürlü dürlü,
Sana mâlum oluser sıdk ile idrak edince!
Deve at har dahi sâirleri yük götürürler,
Koyun keçi inek süt veriserler sağılınca! –
Dolaşıp dağ ü bağı bal arısı emr-i Hakla,
Alır türlü çiçeklerden balı sen yersin doyunca!
Köpek evler dahi bekler dolanır gece gündüz,
Kedi fare tutar dahi mazarratı bulunca!
Dahi fare yılanı yer bulur vakt-i şitāda,
Yılan da fareyi yutup yeriser yaz olunca!
Yılanın yarası olursa vay ona ki zirâ,

Birikib akıbet ihlâk eder onu karınca!
Nazar kıl Hak Teâlâ’nın kemâl-i kudretine,
Ki filden intikam aldı o sağır beli ince!
Dahi çok nef’i koymaz devşirir yerden hububu,
Kapıp etmek ufacıklarını alır görünce!
Eğer kim olmasa fare yılan dünyayı alır,
Ve fare zabt eder dünyayı yılan olmayınca!
Domuzlan böceğinde var menâfi türlü türlü,
Biri bu kim tutup yer akrebi tâ tükenince!
Kıyas et bunlara var onsekiz bin türlü halkı,
Nefi’siz nesne yok filden karıncaya varınca!
Bikülli ferd-i mahlûkât melek cinni ve cemâdât,
Çalışıp hizmet ederler kamu halli halince!
Havada dahi yerde suda taş ağaçta Mevlâ,
Yaratmış türlü hayvanât semâvâta varınca!
N’ola şu şöyle olsaydı diyecek yer komamış,
Bilirsin onu Kuddûsî tefekkür eyleyince!