Kesme cürmüm çoktur diye kardaş recâyı Tanrı’dan!
Ol Ğafûrdur hem Rahîmdir, rahmet-i ğufran iste sen!
Günde istiğfarı yüz kez eyle çün sünnet durur,
Vermez istiğfar eden kullarına Mevlâ hüzün!
Dedi mustağfirlere etmem azab Kur’an’da Hak,
Bil muhakkak kim muazzeb olmaz istiğfar eden!
Var idi bu ümmete iki aman demiş Ali,
Biri gitti kaldı biri, kurtarır her giryeden.
Ol giden Fahr-i Rüsüldür, kaldı istiğfâr ki ol,
Ümmetin mücrimlerin her ğussadan dûr eyleyen.
Bir büyük gam gelse yahut olsa bir müşkil işin,
Eyle istiğfar yediyüz kerre her gün birzaman!
Hâsıl oldukda murâdın eyle yüz kerre onu,
Zikr-i istiğfar ile maksuduna ermiş eren!
Sen bu Kuddûsî fakirin tut sözün kesme ümid,
Böyle adedtir ki kul ister Hüdâsıdır veren!