Süleyman Şahintürk-Kubbelerden Yayılan

Kubbelerden yayılan Arş’a yönelmiş yakarış…
Dinleyenlerde doğar dilde duâ, özde yarış…
Günde beş kez çağırır Hak; ne büyük şan bu sana!
Tam icâbet buyurursan ne büyük an bu sana!
Hikmetinden bize ihsân edilen en yüce sır…
Yol alır göklere, her lâhzada mü’min, bin asır!..
Günde beş kez bize mîrâc-ı Nebî hâtırası…
Her ezan nefse ve şeytâna kıyâmet muhtırası!..
Dâimî olduğu an, mü’min için bil ki namaz…
Hakk’a yaklaştırır insanları her dem bu niyaz.

Dünyevî her şeyi ardında bırakmak gerekir.
Bu büyük anda utanmak, yere bakmak gerekir.
«En büyüktür» diyerek bağlanır eller burada,
Yol alır göklere kat kat ne ameller burada!
Her kıyam Hak kapısından verilen bir hediye,
Her rukû mü’mine vermekte muallâ seviye…
Okunan Fâtihalar rûha hidâyet dilenir,
Her tahiyyatta şahâdet yeniden tâzelenir,
Secdedir bir kula ihsân edilen son ikram,
Secde; Allâh’a yakınlaşmada en zirve makam.

Câmiden yükselen âvaz, yüce Hakk’ın sesidir;
Mü’minin, -mâbedi-, tâlî değil ilk adresidir,
Cemaat üzredir Allâh’ın inâyetli «yed»i.
Cemaatten doğan ihsan: Bire tam yirmi yedi!
Safların sıklığı kardeşliğe perçin gibidir.
Şu güzel ümmete hep birliği telkin gibidir.
Sonda eller yüce dergâhına Rabb’in açılır,
Kalp mecnunca görür, mescide nurlar saçılır:
«Bizi yâ Rabbi, namaz dostu olanlardan kıl,
Bizi yâ Rab onu hakkıyla kılanlardan kıl!»