Lütfu verendir kullara Sübhan,
Lokmaya dikkat etmeli insan.
Sanma gönül sen varlığı hülya,
Ârife hikmet menbai umman.
Nîmet-i Rahman nâ-mütenâhî,
Hazret-i Allah sahib-i ihsan.
Rızkını kesb et râh-ı helâlden,
Hem bereket bul hem nice gufran.
Rızkı Hudâ pay etti ezelde,
Olmalı kullar dâim-i şükran.
Hissesi, baksın kul, neredendir?
Aktığı yerdir kaynağa ferman.
Kanma sakın sen nefsine aslā.
Olmaya ukbâ rûhuna zindan.
Tartıda aslā düşme hatâya,
Yevm-i kıyâmet var yüce mîzan.
Olmalı mü’min ehl-i tevekkül,
Teslim olan kul âleme sultan.
Eyle tefekkür gökte ve yerde,
Dirliği te’sîs eyledi Rahman.
Kim yürütür bak gökte bulutlar,
Âbı veren kim vermese Mennan.
Bil ki Livâî en yüce ikrâm,
İnsana Hak’tan, Hazret-i Kur’ân.