Dünya benim olsa doymam sanırdım,
Açları gördüm de, tokmuşum meğer…
Buz üstünde bile kaymam sanırdım,
Hakk’ın düz yolundan çıkmışım meğer…
Arifler nefsini korumaz iken,
Hak eri izinsiz yürümez iken,
Ölen Allah dostu çürümez iken;
Ben hayatta iken kokmuşum meğer…
Taşı sıksam suyu çıkar sanırdım,
Bastığım yer titrer, çöker sanırdım,
Bir bakışım, ufku yakar sanırdım;
Ateşte kendimi yakmışım meğer…
Sırtına bindirdi nefsimin atı,
Gezdirdi bir ömür, doğu ve batı,
Bir masal sanmıştım ben bu hayatı;
Bir varmışım, bir de yokmuşum meğer…
Mahşerde bu gönlüm avunur sandım,
Oğullarım ile övünür sandım,
Yüz avukat beni savunur sandım;
Ulu mahkemede tekmişim meğer…
Güzellikler «olsun» dedim ânında,
Kabul etsin bin duâmın bininde,
Allâh’ın dediği oldu sonunda;
Boşuna kaygısın çekmişim meğer…
Bir efsâne idi varlıklı çağım,
Dostlarla doluydu solum ve sağım,
Bir baktım kan revan olmuş ayağım;
Yollarıma diken ekmişim meğer…
Ne zaman kaldırıp attım Kur’ân’ı,
Ejderhâya döndü nefis yılanı,
Uzaklarda sandığım o şeytanı;
Elimle kalbime sokmuşum meğer…
“”Bunca mal mülk…» dendi; «Kazancım» dedim,
“”Camiye gel”dendi; «Çok gencim» dedim,
“”Saç ağarmış…» dendi; «Çok dincim» dedim;
Yıllar geçivermiş çökmüşüm meğer…
Çok büyük beklentim vardı hayattan,
Ne kadar eğlensem kârdı hayattan,
Allah tek tek hesap sordu hayattan;
Mum gibi eriyip, akmışım meğer…
Yaşım meydan okusundu asıra,
Ünüm gitmeliydi burdan Mısır’a,
Anam gider iken arkası sıra;
Hiç ibret almadan bakmışım meğer…
«Çok küçükler» dedim; «Biraz büyüsün!»
“”Geç yatarlar” dedim; “Bırak uyusun!”
Çocuğa yaparken evin iyisin,
Âhiretlerini yıkmışım meğer…
Düşersem kaldıran olur sanırdım,
Kaybolsam sevenler bulur sanırdım,
Her gün bir can dostum alır sanırdım;
Eşime, dostuma yükmüşüm meğer…