Peygamber meclisinde nefeslenen neydiler.
Sarılıp dâvâsına diz çöküp baş eğdiler.

Yetmiş iki milleti aynı kefede tartıp,

Yeryüzüne hukuku tahkim eden beydiler.

Nur Nebî’nin lâfzıyla cihanın her yerinde,
Karanlık gönüllere doğan yıldız, aydılar.

Belâya; “Belî!” deyip rızâen lillâh için,
Omuzlayıp dağları mermerleri oydular.

Şi’b Vadisi; gam, keder yokluğu yoğururken,
Hatice Annemiz’in şefkatiyle doydular.

Gök, ateş yağdırırken çölün orta yerinde,
Çatlamış dudaklara zemzem içre suydular.

Arzın huzur bulduğu zamanın ender vakti,
Gül Ahmed’in huyundan en nâzenin huydular.

Şehrin zalimlerince onurları kirlenen,
Yaralı gönüllerin paklandığı çaydılar.

Koştular her dertliye, kendi derdi diyerek,
İnsanlık âleminin seçilmişi boydular.

Allâh’ın emâneti bilip; dula, yetime,

Candan bir tebessümle kucak açan paydılar

Kelimetullah için şehadet şerbetini,

Üç İhlas’la yıkayıp baş üstüne koydular.

Cibril’le gelen vahye içten boyun büktüler.
Dikenleri gül bilip çöle sevgi ektiler.

Rahle-i tedrîsinde Server-i Enbiya’nın,
Allâh’ın huzûrunda «vav» gibi eğiktiler

İmrenip şühedânın mahşerdeki hâline,
Yöneldiler ukbâya, nefsi dâra çektiler.

Mazlumun sırtındaki harar dolusu zulmün,
Karanlığına doğan güneş gibi tektiler.

Küçüldükçe büyüyen, büyüdükçe küçülen,
Fakirin sofrasında tadımlık ekmektiler.

Cihad emri gelince; Bedir, Uhud, Hayber’de,
Küffârın tepesine bulut olup çöktüler.

Ne elem, ne kedere, ne gama gözyaşını,
Şehid olmadan Şeyh’e dönenlere döktüler,

Her biri bir çağlayan, dağlardan birer misal,
Maddede akıl kadar, mânâda büyüktüler.

Değişmediler pula, aldanıp yönlerini,
Ahlâk ve fazîlette, Hâbil’deki köktüler.

Nasiplenip Rasûl’den, çölün kıble tarafı,
Kini, kibri, gururu gönüllerden söktüler.

Geceye doğan yıldız, paha biçilmez inci,
Mâsivâ kervanıyla taşınmayan yüktüler.

Aldırmayıp zalimin türlü işkencesine,
“Sırât-ı müstakîm” de, elif gibi diktiler.

Görmedi böylesini dünya dünya olalı,
Meleklerin övdüğü, insanlardan ilktiler.

Seciyeleri yüksek, gayeleri ulvîydi,

Onlar îmanlarıyla erişilmez göktüler.