Safâ vermez bana ey yâr, cihânın lezzeti sensiz!
Olur âğu içinde bal sükker şerbeti sensiz!

Sensiz hiç bir şey tat vermez bana!
Sensiz bal ve şeker şerbeti bile zehir olur bana!

Tahammül edemem her giz firâkın giryesine çün,
Ki verir ruhuma sıklet cinânın nimeti sensiz!

Senin ayrılık ağlayışına hiç mi hiç dayanaman, çünki, sensiz, cennetlerin nimetleri bile sıkıntı verir bana!

Mariz-ı derd-i aşkın olmuşum gel hâlimi sor-ğıl,
Ne mümkündür bana bulmak tabibim sıhhati sensiz!

Ben sana hastayım tabibim, benim hastalığım sana olan aşkımdır, gel de hâlimi sor, ilgilen benimle, aksi takdirde, sensiz iyileşmem mümkün değildir!

N’ider âşık olan sen hûba ağyârın likasını,
Ki bulmaz gönlü bir lâhza huzuru rahatı sensiz!

Güzelliğin kendisi olan sana âşık olan başka vuslat aramaz ki zâten onun gönlü bir an bile sensiz duramaz, rahat edemez, huzur bulamaz!

Bu Kuddûsî kulun şâhâ seninle i’tizâl eyler,
Temenni eylemez asla o miskin izzeti sensiz!

Bu Kuddûsî kulun her yerde her şeyde seninle ayrılır, seninle uzlet eder, gönlündeki tenhalarda hep seninle başbaşa kalır! Onun her şeyi sensin, o miskin, sensiz hiç bir şeye asla itibar etmez.