Sakın aldanma kardaş azizim gel bu dünyaya;
Ki ol mekkâredir zirâ salar başını ğavğaya!
Ona dil verib cemeyleyen oldu cüdâ Hak’dan,
Kulak tut nutkunu dinle gider din yoksa yağmaya!
Resûlullah hadisinde buyurmuş cife dünyayı
Kilâbdır dahi tullâbı verir Hak onu a’dâya!
Hüdâ-yı Lemyezel vermez onu hizb-i ahibbâya,
Buyurmuş ki dünya hubbudur başı kamu zenbin!
Onu dostlarına dahi verir Mevlâ der isen bil,
Gönül vermezler onlar hiç ne dünyaya ne ukbâya!
Kişi bir dilber-i rânâyı sevse cân ü gönülden,
Yanar aşkı ile onun düşer mi gayrı sevdâya!
Kifaf mikdarına üç nesnenin râzı ve kâni ol,
Biri mesken, biri melbes, dahi bir kıta şurbaya!
Buhûlden ihtiraz eyle bahili çünki Hak sevmez,
Sever cömerdi hem dahil kılar cennât-ı ulyâya!
Elinde var iken fırsat hemân sa’y-i beliğ eyle,
Saadetle bulam dersen koma işini ferdâya!
Kamudan nefsini alçak tutub eyle tevazular,
Bu râhın ehline çünki tevazu oldu sermâye!
Hudâ’nın nimeti var hem suçunu itiraf eyle,
Güvenme zerre miktarı kemâl-i zühd ü takvâya!
Günahım çok diye kesme ümidi bahr-i rahmetten,
Ki afv ola kamu gümrah naks gelmez o deryāya!
Bulub bir şeyh-i kâmil gir erenler gittiği raha,
Olur kalbinde hâsıl aşk ki oldur vuslat-ı tâye!
Şeriatsız tarikat işi bitmek mümteni zirâ;
O bir kapı ki ondan erilir maksûd-u aksâya!
Ona her kim eder ta’zim odur mü’min veli Hakka,
Dahi mülhid münafık şol ki uymaz şer’-i zîbâya!
Buyurmuştur Resûlullah, kaçın siz ehl-i ilhad’dan;
Uyuz kişi gibi çünki sirâyet eder ashaba!
Tefekkür eyle âyâtında hem Hallâk-ı ekvânın,
Dilinden zikrini kesme, erersin câh-ı bâlâya!
Hüda’dan iste-gil aşk-ı hakiki, geç mecâziden!
Nedâmet eyledi Mecnun sonunda aşk-ı Leyla’ya!
Nasihat etti Kuddûsî sana bu ondokuz beyitde,
Tutarsan vâsıl olursun onu bî şübhe Mevlâ’ya.