Sevdiğimden gel oldu
Ben benden ayrılınca
Zulmet gitti gün doğdu
Bulutum ref’ olunca

Aşk önümde bir deryâ
Sahili kenarı lâ
Bahra daldım gavs-âsâ
Sevdiğim gel deyince

Geçtim benlik yükümden
Perde kalktı gözümden
Haber aldım özümden
MEN AREF’e erince

Âşık idim bir yüze
Perde inmişti göze
Cânân gülünce bize
Seyreyledim doyunca

Dûd-i âhım bir zaman
Alev saçardı, el’an
Kalmadı yahşi, yaman
Yâri ayân görünce

Gel dendi dost ilinden
Kok bu bağın gülünden
Geçtim sivâ selinden
Bu daveti duyunca

Vahdet nihân kesrette
Kesret ayân vahdette
Şemsi dostla halvette
Kaldı ağyâr gidince