Süleyman Şahintürk-Taif'i Anınca

Tâif’i anınca kavruldu özüm,
Gül açacak bil ki, bu nar dediler.
Uhud, Kerbela’da katlandı sızım,
Sabret bulacaksın pınar dediler.
Ne gelirse ondan sefâdır dedim,
Rahmân’dan uzaklık cefâdır dedim,
Yoluna bend olmak vefâdır dedim;
Kurbanlar boynunu sunar dediler.
Sırrın perdesini zorlayıp durma!
Teslim ol rızâya, ardını sorma!
Hikmete râm ol da kalbini yorma!
Yoksa yaraların kanar dediler.
Fânî hayat biter, kurulur dîvan,
O yüce dergâhta aranır îman,
Hasretle tutuşup yandığı zaman;
Âşık mâşuğunu anar dediler.
Çileyle yoğrulur âşığın özü,
Mîzanda gülecek ağlayan gözü.
Umutla beklenir âhiret yazı;
İyiler dünyada yanar dediler.