Üsküdar bir ulu rü’yâyı görenler şehri,
Seni gıptayla hatırlar vatanın her şehri,

Hepsi der: “Hangi şehir görmüş onun gördüğünü?
Bizim İstanbul’u fethettiğimiz mutlu günü.”

Elli üç gün ne mehâbetli temâşâ idi o!
Sanki halkın uyanık gördüğü rü’yâ idi o!

Şimdi beş yüz sene geçmiş o büyük hâtıradan,
Elli üç günde o hengâme görülmüş buradan,

Canlanır levhası hâlâ, beşer ettikçe hayâl,
O zaman ortada, her sâniye gerçek bir hâl.

Gürlemiş Topkapı’dan bir yeni şiddetle daha.
Şanlı nâmıyla büyük top denilen ejderhå.

Sarf edilmiş nice kol kuvveti gündüz ve gece.
Karadan sevk edilen yüz gemi geçmiş Halic’e;

Son günün cengi olurken, ne şafakmış o şafak,
Üsküdar, gözleri dolmuş, tepelerden bakarak,

Görmüş, İstanbul’a yüz bin meleğin uçtuğunu,
Saklamış durmuş, asırlarca, hayâlinde bunu.