Vardı idi Yerübde bir ulu kişi,
Çok hayalî idi yoktu teşvişi.

Muteber bir zat idi ferhundefal,

Sahib-i servet idi hem hoş hısal.

Zühre ilinin ulusu idi ol,
Âdı Veheb, gittiği yol, doğru yol.

Bir kızı vardı naziri yok idi,
İffeti, fazlı vü aklı çok idi.

Âmineydi âdı ol mehpeykerin,
Yok idi bir eşi ol hoş ahterin.

Oldu Abdullah ona talip heman,
Bes nikâh etti babası ol zaman.

Bu sadeftir, ol anın dürdanesi,
Çün Resûlün olacaktır ânesi,

Çünkü Abdullah’ı gördü şan ile,

Oldu müştakı muhabbet can ile.

Gelip oldu ruhuna nuru Resûl,
Talibi cem oldu ve buldu vusul.

Düştü ol saatte nişanı kerem,
Ol sadef cevfine indi muhterem.

Katra iken oldu ol dürrü yetim,

Dürretüttaç oldu emsali adîm.

Anasına etti çün nur intikal,
Buldu Abdullah alnından zeval.

Olmak istersen Resûle âşina,
Ver selâvat bul anınla rûşenâ.