Mızrabı bıraktım, sazı bıraktım; Hepsi senin olsun, al yalan dünya!

Perdeyi, notayı, sözü bıraktım; Kendin söyle kendin çal yalan dünya!

Yıllarca beyhûde hayaller kurdum, Girdabın içinde dolandım durdum,

Değilmiş burası mutluluk yurdum; Zehirmiş sunduğun bal yalan dünya!

Yokuşlarda koştum, düzde yürüdüm, Çimenler tutuştu, közde yürüdüm,

Hep yerimde saydım, sözde yürüdüm; Gözyaşım sel oldu, «sal” yalan dünya!

“Hırs-ı mal üzere» olanı yuttun, «Hubb-i câh» düşünen kalbi uyuttun,
Peşinden koşanı kıskıvrak tuttun; Doladın boynuna mal yalan dünya!

Kimine gurbetsin, kimine sıla, Kimine rahmetsin, kimine belâ,
Kimi atlas-ipek şala müptelâ; Kiminin gözünde çul yalan dünya!

Ne kaldı elimde kalemden gayrı, Hasretle yoğrulmuş elemden gayrı,

Azığım var mı ki çilemden gayrı; Kahvesiz fincanda fal yalan dünya!

Oysa sende gördüm; kışı, baharı, Seyrettim üstünde leyl ü nehârı,

«Akleden» âhire bırakır kârı;Hakk’ı bulan O’na kul yalan dünya!

Müdâvim olursa dilim zikire, Kalem ile kâğıt kâfî fakire,
Kayıyor üstünde ömrüm habire; Kırıldı tuttuğum dal yalan dünya!

Bir tek can borcum var, o da Allâh’a, Dilerim mazlumlar erer felâha,
Ecel atım bir gün kalkınca şâha; Sen, seni sevenle kal, yalan dünya!