Yeşeren bir alevim, yılanların dilinde,
Kanayan bir yaranın sezildiği yerdeyim.
“ Zikrullâh “ı nakşedip Mevlânâ’nın ilinde,
Şems-i Tebriz’in aşka, süzüldüğü yerdeyim.

Kaç asır geçti bilmem, hâlâ arar dururum,
Güneşin saçlarını dehlizlere vururum,
Ya ben yâri bulurum, ya eririm, kururum;
Mansûr’un; “Ene’l-Hak »la yüzüldüğü yerdeyim.

Yakubî hıçkırıkla galip geldik zamana,
Sabr-ı Eyyüb elinde dertler gelir amâna,
Rüyalar yormak için döner yollar zindana;
Dağların, sevdalara ezildiği yerdeyim.

Çağın karanlığına nur damlayan kalemin,
Sırrında açan “Gül”e secdeye varır zemin,
Karınca çığlığında saklı duran âlemin;
Kora düşmüş buz gibi, çözüldüğü yerdeyim.

Çatlar zaman kozası aralanır perdeler,
Ayrışır bütün renkler, ayna tutar hâldeler,
Öyle bir demdir ki o, her can “vay nefsî!” meler;
Hesabın alınlara yazıldığı yerdeyim.