Nâr-ı aşkla yanıp kül olmayan nâdâna yuf!
Ölmeden evvel ölüp dirilmeyen bîcâna yuf!
Kadrini uşşak-ı Hakkın bilmeyip ta’n eyleyen,
Bed kelâm bed Likâ ve bed nefes hayvâna yuf!
Zü’m eder ki özüyahşi tağiyandır ehl-i aşk,
Yuf o tağinin özüne ettiği tuğyâna yuf!
Mü’minin budur nişanı ki seve mü’minleri,
Ehl-i imâna adâvet eyleyen düşmana yuf!
Zemm ü istihzā vü kazef ü ifk ü ğaybet âdeti,
Ona insan diye rağbet eyleyen insana yuf!
Söyleyip elfaz-ı küfrü güldürür nâsı müdâm,
Dinleyip onun kelâmın gülüşen yârâna yuf!
Ger ğadab eylerse kalmaz onda asla akl ü din,
Bî vefâ vü akl ü bî din bî îmâna yuf!
Kârıdır ğamz ü nemine kizb ü sebb ü ifk ü zem,
Halk içinde fitne ikâz edici fettâna yuf!
Öğretirler onu hüssâd şeyhe dahl eyle diye,
Öğreten hüssâda hem şeyhe taş atana yuf!
İtiraz eder Cenâb-ı Hakka hem Cebraile,
Şeyhine etmez mi ya ol âsi-yi Rahmâne yuf!
Asdıkâyı fırka fırka eyleyib İblis kişi,

Ara yerde cenk kavga buğz ü kin koyana yuf!
Nân ü nimet iyş ü sohbet dostumuz düşmanınız,
Bize dostluk gösterib gizli adüv olana yuf!
İsteyen bizim rızamız varmasın hiç yanına,
Bize rağmen ol sefihin yanına varana yuf!
Etmeniz onunla ülfet ey bizim ahbabımız,
Pes dedik ol münkire yuf, hem ona uyana yuf!
Hasılı onda vefâ yok neyleriz lâkin ona,
Taş verib Kuddûsî’ye vur deyûben salana yuf!