Bugün bir meclise vardım oturmuş pend eder vâiz
Okur açmış kitâbını bu halkı ağladır vâiz
İki bölmüş cihân halkın birini Cennete salmış
Eliyle kürsüden birin Tamûya sarkıdır vâiz
Çıkar ağzından âteşler yakar şeytân-ı mel’ûnu
Sanasın yedi Tamûnun azâbı kendidir vâiz
Tamûya şöyle doldurmuş içinde yok duracak yer
Ana yerleştirir halkı aceb hizmettedir vâiz
Yaraşur vâ’z ana hakkâ ki yanar yakılur her dem
Niyâzî’nin hemen ancak cihanda adıdır vâiz