Nakkâşımız bizi ezel bî-levn ü renk yazıp dürür
Levh-i gönülden gayrının nakşını hep bozup dürür

Kullâb urup cânımıza dün gün çeker kend’özüne
Küllî cihândan serteser meylimizi üzüp dürür

Yer ü gök dahi olunmadan “kâlû belâ” söylenmeden
Kendi cemâlin görmeğe gözgü bizi düzüp dürür

Ol gözgüye her dem bakar ‘âşıkların oda yakar
Niceler ol Mansûr’leyin kül oluben tozup dürür

Gör ‘âşık n’ider ten ü cânı dün ü gün ânı ister ânı
Gel gör ânı sevenleri dü cihândan bezüp dürür

Gör ‘âşıkı âvâredir ‘azmi hemen ol yâredir
Düşübeni ile şâra ‘âlemi hep gezüp dürür

Bu Eşrefoğlu Rûmî’yi ‘aşk deryâsının mevcleri
Taşdan taşa çala çala mahveyleyip ezip dürür